یه پسر عموی کوچولو دارم که چندماه پیش تازه حرف زدن رو یاد گرفته بود. فقط هم مامان و بابا و یه سری چیزهای دیگه میگفت و دایرهی لغاتش هنوز محدود بود. یادمه اون موقع ازش فیلم گرفتم و خیلی اتفاقی و بی هدف ازش پرسیدم:« متوجه میشی من چی میگم؟» برگشت و با یه لبخند گنده گفت:« نه!» من کلی تعجب کردم! دوباره ازش سوالم رو پرسیدم و دوباره گفت نه! اون روز کلی خندیدم و هزار بار اون ویدیو رو نگاه کردم و ماجرا رو هم برای مامانش تعریف کردم. چند وقت بعد، دوباره موقع فیلم گرفتن ازش سوالم رو تکرار کردم. گفتم:« متوجه میشی که من چی میگم؟» با یه لحن به شدت دوست داشتنیای گفت:« بله!» گفتم:«من رو دوست داری؟» گفت:«بله!» کوچولوی بامزه!
حالا خیلی وقته که به خاطر کارهام نمیتونم ببینمش و بی نهایت دلم براش تنگ شده. گاهی وسط شلوغی های زندگیام، میرم و ویدیوهایی که ازش دارم رو تماشا میکنم و یه لبخند گنده میاد روی لبهام! چقدر که این بچه شیرین و دوست داشتنیه!