اگه تو زندگی برای کسی بمیرید که براتون تب هم نکنه، دنیا انقدر دهنتون رو صاف میکنه تا بالاخره خودعشقورزی رو یاد بگیرید و تو شعاع عشق به خودتون بتونید به دیگران هم عشق بدید.
میخوام بگم عشق به دیگری از عشق به خودتونه که نشأت میگیره.
آدم وقتی عاشق خودش نباشه، به خودش مهر نده و برای خودش ارزش و احترام قائل نباشه چطوری میتونه تو مسیری قرار بگیره که اینها رو به دیگران ببخشه یا از دیگران انتظار داشته باشه؟
میدونید چی میگم؟
حتما میدونید.
امیدوارم بدونید...