دو مدل اینترنت داریم؛ یکی برای ما، یکی برای خودشان.
برای ما اینترنت «ملی» است؛ یعنی همین آشغالی که نصف سایتهاش باز نمیشه، سرعتش افتضاحه و هر پنج دقیقه وصل و قطع میشود. فیلترشکن هم عمر مفیدش نیم ساعت است. خلاصه کنم، عذاب وجدان مجانی است.
اما برای یک عده خاص، اینترنت «جهانی» و آزاد است. بدون فیلتر، بدون قطعی، با سرعت نور. آنها در یک برج عاج نشستهاند و اینستاگرام و ریلز میبینند، از یوتیوب فیلم دانلود میکنند و در توییتر به ما میخندند.
نکته مسخره ماجرا اینجاست: همانهایی که میگویند «اینترنت ملی خوب است» و «فیلترینگ به نفع ملت است»، حاضر نیستند یک ثانیه با اینترنت خودشان (همین که من و تو داریم) زندگی کنند. برای خودشان استثنا قائل میشوند.
یعنی به زبان ساده: اتوبان اختصاصی برای سپاهی ها، جاده خاکی مینگذاری شده برای ملت.